Dirk & Rita

Dag Rita,

Hoewel je overschot van gelijk hebt om met volle teugen te genieten van de kleine geneugten des levens, slaag ik er niet altijd in om daar genoegen mee te nemen. De grijze herfst wakkert meer dan ooit mijn levenshonger aan en ik heb nog steeds niet ontdekt hoe en of ik die kan stillen. Het voelt alsof duizenden onverzadigbare rupsen zich in mijn hoofd te goed doen aan de ontspruitende gedachten en ontluikende ideeën. Dromen en intenties worden één voor één kaalgevreten en zorgvuldig met hersenspinsel ingekapseld. 
De enige manier om uit dit land van waas te geraken is door te stappen, waardoor ik gisteren na de zoveelste slapeloze nacht besloot om mijn stoute wandelschoenen aan te trekken. De tijd achterna, op zoek naar nieuwe lichten en zichten. Op het ritme van de golven marcheerde ik gezwind via het strand richting Zeebrugge-Dorp. Gesterkt door twee hemelse garnaalkroketten in de dokken, liep ik steeds minder gehavend afwisselend via stranden, stuifduinen, slikken en schorren tot voorbij de grens. Toen ik even later in Cadzand aankwam, was de mist volledig opgetrokken. Ik staarde over zee en in mijn hoofd ontkiemden de eerste nieuwe voornemens. 

Groetjes, Dirk

Hoi Dirk,

Ik begrijp heel goed jouw keuze om nog iets langer aan zee te blijven en heb ook een bitter gevoel bij de politieke schertsvertoning die steeds meer weg heeft van een infantiel robbertje bekvechten. Terwijl de oppositie er op was gebrand om Rad van Fortuin te spelen en zo te weten te komen welke letters waarde hadden, kwam de regering af met een oude scrabbledoos waarbij heel wat letters ontbraken en enkel punten konden worden verdiend met Vlaamse woorden die kruisgewijs aan elkaar worden gehaakt. Omdat niemand het spel van de ander wilde spelen, ging de ene helft vervroegd in weekend terwijl de andere helft wanhopig de sfeer in het oktoberfeest probeerde te houden met de opvoering van een compositie waarin de meerderheidsstemmen elkaar afwisselend en op verschillende toonhoogten imiteerden. De canon galmde door het halfrond, maar vond er geen weerklank. 
Misschien moeten we meer ons eigen lied zingen en minder dansen naar de steeds smaller wordende maatschappijpen. Ons concentreren op zaken die ons energie geven in plaats van er te vreten. Zoals gisteren, toen ik met mijn oude schoolkameraad Nicole net als vroeger volledig opgetut door de stad flaneerde, op zoek naar kleine gelukjes met crème au beurre of slagroom. Ik geef toe, de wereld gaan we er niet mee redden, maar we maken hem er ook niet mee kapot. En zolang ik goed ben laat ik me niet verbannen naar één of ander somber berusthuis. Tot snel.

Groetjes, Rita

Dag Rita,

Ik heb vandaag besloten om zeker nog tot na de winter aan onze Belgische kust te verblijven. Op één of andere manier heb ik het gevoel dat ik me hier, aan de rand van ons land, iets verder van de absurde binnenlandse zaken bevind en beter kan ontsnappen aan het politieke circus dat momenteel aan de gang is. Een voorspelbare show waarin een hooghartige directeur met tweekleurige sjerp de touwtjes in handen heeft. En waarin overschminkte clowns gehuld in geel-zwart geruite vesten de spotlights induiken om er met een overdreven brede glimlach een wel zeer kil en triestig verhaal te brengen, terwijl een aantal acrobaten in oranje-blauwe maillots hoog boven de toeschouwers zweven en zich in de meest onmogelijke bochten wringen om toch maar een beetje aandacht te krijgen. Maar het publiek verveelt zich en begint te morren. Waar blijft de Vlaamse leeuwentemmer die slechts met een aantal bemoedigende woorden en geruststellende bewegingen de angst en agressie uit de tent kan verjagen? Of die ene goochelaar die wel met de juiste woorden jongleert en doet glimlachen in plaats van fronsen? 

Groetjes,

Dirk

Dag Dirk,

Ik moest zo hard lachen met jouw lyrische beschrijving van mijn kuiskunde dat de slok koffie die ik net had genomen langs mijn neus terug een weg naar buiten zocht. Dikke bruine druppels drongen in het fijn gekorreld papier van jouw postkaart en spoelden genadeloos de inktblauwe letters met zich mee. Wat overbleef was een subtiel patroon van witgewassen lettergravures tegen een karamelkleurige achtergrond. Precies het werk van een bladmineerder, maar op basis van de restanten van het leeggelopen gangenstelsel kon ik de oorspronkelijke tekst gelukkig zo goed als helemaal reconstrueren. 
Ik hou enorm van de ingetogenheid en eenvoud van de afbeelding op de postkaart en ik kon me niet van de indruk ontdoen dat ik dit beeld ooit al eens had gezien. Pas toen ik ’s avonds in mijn zetel zat te staren naar de hallucinante beelden van de immense vuurzee die aan een razend tempo het Amazonewoud aan het verslinden was, drong het tot me door dat het niet om een déjà vu ging, maar over een beeld uit een droom die ik eerder deze week had. Jij en ik, samen op het strand van Blankenberge, ver weg van de rokerslongen van ons zieke Moeder Aarde.

Groetjes,

Rita

Dag Rita,

Het doet me veel plezier om te lezen dat je weer vol goede moed ten strijde bent getrokken tegen al wat neigt naar stof en vuil. Ik moet spontaan denken aan de ontelbare keren dat ik op mijn dagelijkse wandeling met Friedl langs je huis voorbijkwam, terwijl jij op je witte muiltjes behoedzaam met je schuurborstel een naar lavendel geurend watervalletje over de dorpel duwde. Als een meester in de waterhuishouding leidde je behendig het schuimende sop langs een netwerk van voegen tot het uiteindelijk door het rioolrooster de dieperik instortte. Op plaatsen waar het water weerstand ondervond, haalde je onder het toeziend oog van de familie glimmende tuinkabouters je aardappelmesje tevoorschijn waarmee je resoluut bladrozetten of mos een kopje kleiner maakte. In het voorbijgaan haalde ik vaak stiekem dieper adem om de artificiële geur van lavendelbloesems in me te kunnen opnemen. Heel even waande ik me dan in la douce France. Tot jij me met je roze latex handschoenen enthousiast terug naar de realiteit zwaaide. 
Vandaag probeerde ik me tijdens mijn wandeling op het strand de geur van lavendel terug voor de geest te halen, maar de vele vloedmerken met aangespoeld rottend zeewier gooiden roet in het eten. Ik mis je.

Groeten,
Dirk

Hoi Dirk,

Het lijkt me niet meer dan normaal dat het verdriet nu en dan nog de overhand neemt. De dood van een geliefde zorgt nu eenmaal voor een gigantisch en alles opslorpend zwart gat, waaraan zelfs het licht niet steeds kan ontsnappen. Tranen kunnen als een vloedgolf meedogenloos alle andere gedachten en bezigheden van de kaart vegen. Maar uiteindelijk zal de tijd zich als een dun laagje olie over de ruwe golven uitspreiden en de grootste deining dempen. 
Zelf ben ik ondertussen aan de beterhand, wat zich vertaalt in een onweerstaanbare neiging om te kuisen. Als een bezetene ben ik beginnen schuren en schrobben, lappen en zemen, afstoffen en opblinken. Borstel en trekker kreunen onder de werkdruk, de stofzuiger kucht en zucht en de vod bijt in het stof. Maar het is het allemaal waard, want als mijn huis straalt, dan doe ik dat ook. Fitness en mindfulness in één. En dat voor de prijs van een emmer water met een scheutje bruine zeep!

Lieve groeten,
Rita

Dag Rita,

Ik ben blij dat ik je uiteindelijk dan toch ben komen opzoeken. Beschamend hoe lang het soms duurt eer ik actie durf te ondernemen, maar op één of andere manier prent ik me zelf vaak in dat mijn aan- of afwezigheid ergens er toch niet zo toe doet.
Sinds de dood van Jenny heb ik last van uitstelgedrag, waardoor ik het mezelf steeds moeilijker maak om uiteindelijk met iemand af te spreken. Als een echte koning van de procrastinatie schuif ik alle sociale interactie op of uiteindelijk zelfs van de lange baan. Niet zo verwonderlijk als je weet dat Jenny altijd alles regelde. Bezoekjes, afspraken, feestjes en verjaardagen kregen steevast een plaatsje in haar agenda die altijd opengeslagen op de dressoir lag tussen het dagvers boeket en het gipsen Mariabeeld dat ze meermaals per dag met de grootste zorg afstofte. 
Soms twijfel ik of mijn zelf toegekend verlof aan zee wel zo’n goeie zet was. Net als het aan- en afrollen van de golven, komen en gaan de tranen. Hoewel ik erg van de rust geniet, mis ik toch soms de normale gang van zaken. Misschien heeft een mens dan toch een zekere routine nodig. Een soort van eigenfrequentie die ons voortstuwt. Een levensnoodzakelijke resonantie. Om te kunnen zijn. 

Groetjes, Dirk

Dag Dirk,

Je onverwachts bezoek blijft als een deugddoende gloed in mijn lijf hangen en met de glimlach kijk ik terug op de fijne dag die we samen hebben beleefd. Het was lang geleden dat ik nog zo’n leuke babbel had en ik kijk nu al uit naar onze volgende ontmoeting. Er is in de wereld geen Picon genoeg om je te bedanken voor het herstellen van het dak van mijn veranda. Indrukwekkend hoe je als een volleerd vakman in een paar uur tijd de klus klaarde en de golfplatenoorlog won. En dat terwijl ik je vanuit mijn zetel hulpeloos lag te observeren tijdens het naar binnen schrokken van de tros pitloze druiven die je voor me meebracht. Precies een rijke Romein, maar dan met een roze peignoir van Miekie Moes in de plaats van een wollen toga met purperen zoom. Elegant is anders…
Geniet van de weergekeerde rust aan zee en blijf er verblijven zolang als nodig en mogelijk. Van zodra ik wat beter ben, trek ik iets deftigs aan en kom ik op bezoek. Ondertussen hou ik me in stilte bezig met het doorspoelen van de oude wijn in nieuwe kruiken die we met de start van het nieuwe televisieseizoen traditiegetrouw krijgen voorgeschoteld.

Tot snel,

Rita  

Dag Dirk,

De operatie is achter de rug en volgens de dokter is alles goed verlopen. De woekeraars zijn verdreven uit de borststreek en de eigen cellen kunnen weer opgelucht ademhalen. Ik lig terug op mijn vertrouwde kamer maar heb ondertussen een nieuwe buurman die zo mogelijk nog luider snurkt dan de vorige. Van tussen de lakens en omringd door allerhande buisjes, LED-lichtjes en schakelaars zie ik door de kier die dienst doet als venster kinderen van en naar school fietsen. Hun opgewekte stemmen waaien als een zachte zomerbries de kamer binnen, hoewel de lucht steeds grijzer wordt en aarzelende druppels de betonnen tuin versieren met een donker gespikkeld patroon. Alles lijkt wat wazig en ik heb voorlopig nog weinig besef van tijd. Al wat ik weet is dat ik morgen naar huis mag en dat de uren dus niet snel genoeg kunnen gaan. 
Voor ik werd opgenomen in het ziekenhuis heb ik Larie nog begraven in de tuin. Op de radio speelde toen net het wondermooie Songbird van Fleetwood Mac. Toen ik de volgende ochtend als enige een noten- en zadenmix naar binnen zat te werken, besefte ik pas hoe hard ik hem zal missen.

Tot hoors,
Rita

Lieve Rita,

Ondanks het verdriet om de dood van mijn schuchtere schuifelaar, overheerst toch een gevoel van grote opluchting. Het nieuws over de diagnose deed me opmerkelijk veel deugd en op één of andere manier voelt het aan alsof de dood van Larie niet helemaal voor niets is geweest. Het beeld op de postkaart vond ik erg treffend. De vogels op de draden leken zich als muzieknoten op een partituur te verenigen tot een afscheidslied voor Larie. Bladmuziek voor fluiters. De laatste noten op de zang. De vlucht is uit.
Door de hitte van de afgelopen dagen vullen straten en stranden zich ondertussen weer met vogels van diverse pluimage. De trein spuwt meermaals per uur honderden mensen uit en de wegen slibben dicht met uitgelaten wagens in allerhande kleuren en vormen. De stoet komt weer op gang. De rust blaast weer de aftocht.

Groetjes,

Dirk

Dag Dirk,

Deze middag schrok ik wakker door het aanhoudend gerinkel van mijn telefoon. Nog in de waas van de slaap, waggelde ik richting het agressieve gekrijs van het gehoornde gedrocht op mijn schouw. Toen ik het gerinkel eindelijk kon doen ophouden, hoorde ik aan de andere kant van de lijn de lichtjes geïrriteerde stem van mijn dokter. Ik was meteen klaarwakker. Een overvloedige woordenregen stroomde door de telefoon en van me af. Slechts een aantal woorden druppelden uiteindelijk mijn hersenpan binnen. Goedaardig. Kleine ingreep. Routine. De regen stopte, ik haakte in en slenterde terug naar mijn zetel voor het beste middagdutje sinds heel lang. Toen ik terug wakker werd was de stilte in huis oorverdovend. Larie lag dood in zijn gouden kooi. Hij was uitgefloten.

Groetjes,

Rita

Hallo Rita,

Ik heb je kaartje al meer dan tien keer gelezen en nog steeds kan ik niet geloven wat er staat geschreven. Hoewel ik altijd heel erg uitkijk naar jouw sierlijke schrijfsels, had ik ditmaal de inkt liever andere richtingen zien uitlopen. Ik lijk maar geen vat te krijgen op de vele zwarte kronkels en heb het gevoel dat ze hun definitieve vorm nog niet hebben aangenomen. De naald in mijn hoofd blijft haperen en geraakt maar niet in een volgend spoor. De melodie stokt, net als mijn adem. Ik schreeuw het uit: ‘zet die plaat af!’.
Ik hoop van harte dat de resultaten de angst en onzekerheid kunnen wegspoelen zoals de golven vandaag zullen doen met het eindeloze spoor van voetafdrukken dat ik op het strand achterliet.

Tot snel en bon courage.

Dirk

Dag Dirk,

Sorry voor de late reactie maar ik heb een erg  grillige week achter de rug. Ik moest voor een aantal controles naar het ziekenhuis en je weet dat ik een gloeiende hekel heb aan de steriele naar miserie en wasverzachter stinkende eindeloze gangen van de nieuwe gezondheidsfabriek buiten de stad. Na allerhande onderzoeken en een paar uur Libelle en Muzak kon ik eindelijk bij de dokter op audiëntie die het gesprek opende met de standaardzin ‘niets om je zorgen over te maken’. Uit zijn volgende emotieloze mededeling werd echter duidelijk dat mijn linkerborst wel erg gastvrij bleek voor woekerend weefsel. Empathie is duidelijk nooit zijn hoofdvak geweest. Mijn gedachten schoten alle kanten uit. Ongeloof, twijfel, angst, verdriet en gelatenheid wisselden elkaar in sneltempo af. Precies of ik op een rotonde toertjes bleef rijden en niet wist welke afslag ik zou nemen. Uiteindelijk draaide ik af richting hoop. Volgende week weet ik normaal gezien meer. Tot dan blijf ik erg onzeker over de ingeslagen weg. Wat ik ondertussen wel zeker weet is dat ik deze winter op bezoek kom. Tot snel.

Liefs, Rita

Dag Rita,

Na de overrompeling van de laatste weken, is het hier eindelijk weer wat rustiger geworden. De niet aflatende mensenstroom op dijk en strand is weer een kabbelend beekje geworden waar je gemakkelijker door kan waden. Maar het wordt pas helemaal rustig in de winter, als iedereen gekluisterd is aan huis en haard. Ik kijk er al weer naar uit om op die barre winterdagen de deur achter me dicht te trekken om op de desolate stranden eindeloze wandelingen te maken. Dan volg ik uren aan een stuk de grillige vloedlijn, een kilometerslang refluxspoor van al wat de zee niet kan verteren of niet langer in zich kan verdragen: plastic voorwerpen, glazen flessen, lege conservenblikjes, spooknetten, maar evengoed rugschilden van zeekatten en krabben, blaaswier en zee-eiken.
Na de veldslagen tegen weer en wind, schenk ik dan voor mezelf ne klaren in en vanuit mijn luie zetel staar ik naar de toenemende vergrijzing over zee. Maar dat is voor later, eerst nog wat doorzomeren…

Liefs,
Dirk

Hallo Dirk,

Ik was net terug van de markt, toen ik werd opgeschrikt door de brievenbus die met een klepperend geluid reclame en facturen naar binnen werkte. Bij het verplaatsen van de papierberg, wrikte jouw tot dan toe verborgen kaartje zich los en gleed als een geoefend kunstschaatser voor mijn voeten de living binnen. Van contentement liet ik de rest van de papieren vallen en als een bezetene begon ik tussen de soep en de patatten te smullen van jouw verhaal. Ik werd stil bij het lezen van de mooie woorden en de krop sla die voor me lag, voelde ik precies ook in mijn keel groeien. Ik ben blij dat je het goed stelt en welverdiende rust vindt aan de kust. Misschien kom ik binnenkort wel eens op bezoek, maar eerst ga ik terug naar de markt want ik heb zin in mosselen.

Tot in den draai!

Rita

Dag Rita,

Het is toch altijd hetzelfde met die verzekeringen: liever verzaken en verzieken dan verzekeren! Ik probeer me de laatste tijd zo weinig mogelijk op te winden over onze bureaucratische mallemolen, maar soms is het toch verdomd lastig. Van alle kanten krijg ik dan te horen: jaag je niet zo op, Dirk. Laat het los. Pluk de dag. Wel, vandaag heb ik de dag geplukt. Of beter: mosselen. Bij het ochtendgloren stond ik met mijn pyjamabroek in mijn laarzen gemoffeld en met een fluogroen speelgoed emmertje op de golfbreker voor mijn appartementje naar paarsblauwe schelpen te speuren. Behalve een aantal strandlopers – de gepluimde variant en niet die met knalroze jasjes en veel te spannende broeken –  was er niets of niemand te zien. De zilte en zachte zee-adem in mijn nek en het klotsende water maakten me helemaal rustig. Mijn gedachten dwaalden af en ik voelde me – net als mijn vangst – heel even week worden.

Tot hoors en altijd welkom! Dirk

Hoi Dirk,

Fijn dat je het dak van mijn veranda wil komen herstellen. De verzekering wil niet tussenkomen zolang het onweer niet door de bevoegde minister als ramp wordt erkend. En aangezien onze regering er nog steeds eentje in lopende zaken is, zal ook mijn veranda nog voor een tijdje een zaak zijn waar regelmatig water naar binnen loopt. Dergelijke schade zit blijkbaar niet vervat in één van de ontelbare polissen die ik al heb afgesloten. Hoe groter de ramp en hoe meer wateroverlast, hoe kleiner de lettertjes die je droogweg meedelen dat je ‘in die bepaalde situatie’ nu net niet in aanmerking komt gezien de ‘specificiteit van de omstandigheden’… Politici en verzekeraars, meesters in terughoudendheid, schermend met voorwaardelijke taal en zich verbergend achter het veelbeproefde schild der onschuld…

Soit, ik zet alvast de picon klaar.

Groetjes,

Rita

Dag Rita,

Het was toch even schrikken toen ik je verhaal over het onweer las. Ik hoop dat er niet al te veel schade is en kom als ik terug ben zeker langs om het dak van jouw veranda te herstellen. Dan kan je me meteen de hagelstenen tonen die je in je vriezer hebt bewaard. Dat mag dan gerust in een glaasje van jouw overheerlijke zelfgemaakte picon. Miljaar, wat mis ik die godendrank… Hier aan de kust is er nog steeds geen druppel gevallen, maar toen ik gisterenmorgen mijn krant ging halen, waaide ik wel bijna uit mijn broek. De zee schuimbekte als een woeste hond en de golven vielen brullend tegen de dijkmuur uiteen. De meeuwen hadden alle moeite van de wereld om koers te houden en elk stukje onbedekte huid werd meedogenloos gezandstraald. Misschien is de klimaatmaat echt wel vol?

Tot gauw en geef Larie een dikke kus van me!

Dirk

Dag Dirk,

Ik heb hartelijk moeten lachen met jullie dol avontuur in Oostende. Bij mij was het helaas minder om te lachen. Het onweer van afgelopen nacht heeft hier lelijk huisgehouden en – zoals je weet – ben ik heel gevoelig als iets of iemand mijn huishouden verstoort. Door de bulderende bassen en ontelbare lichtflitsen dacht ik heel even dat ik in ‘Toemoroland’ was. Hagelstenen zo groot als pingpongballen vlogen met een hels kabaal pardoes door het dak van mijn veranda. De vloer was in een mum van tijd bezaaid met glazen oogballen die me dreigend aanstaarden en nukkig alle kanten opstoven terwijl ik tegen beter weten in met mijn trekker het water uit de living probeerde te weren. Toen ik in het heetst van de strijd zo’n pegel recht op mijn kop kreeg was ik er toch even niet goed van. Door de klap kreeg ik plots het idee om een aantal oogballen in mijn diepvries te bewaren zodat ik ze je later eens kan tonen en bewijzen hoe groot ze waren. Larie is ook serieus geschrokken van het onweer en aan zijn rechtstaande pluimen kon ik zien dat hij net als ik geen oog heeft dicht gedaan vannacht. Stel het verder goed daar!

Groetjes,

Rita

Hallo Rita,

Bedankt voor het mooie kaartje! Speciaal wel, zo’n roze sansevieria. Ze vinden toch wat uit de dag van vandaag. Gisteren ben ik met Gilbert naar Oostende geweest. We gingen eens gaan kijken naar de verdwaalpaal met het lachend kakske, maar blijkbaar hadden die Leuvense gasten ze nog niet teruggebracht. Een beetje ontgoocheld besloten we om dan maar een Orvalleke te gaan drinken. Toen we bij die immense rode verfrommelde blokken op de dijk kwamen gleed Gilbert plots uit. Hij was met zijn sandalen in een gigantische hondendrol getrapt en liet door zijn manoeuvre een bruin spoor op de rode dijktegels achter. Action Painting pur sang. Ik moest zo hard lachen dat mijn gebit er bijna uitvloog. Geen lachend kakske gezien, maar toch een leuke dag gehad.

PS: Bedankt voor de goede zorgen voor Larie.

Groeten,

Dirk

Dag Dirk,

Leuk om van je te horen! Hier in het binnenland is het ondraaglijk warm. De rolluiken zijn dicht om de hitte zo veel mogelijk buiten te houden en in het donker sleep ik me van het ene (voet)bad naar het andere. Precies een foto die in de donkere kamer wordt ontwikkeld en na onderdompeling in verschillende baden eindelijk kan gaan hangen tot hij kleur krijgt. De enige andere beweging die ik vandaag heb gehad was beperkt tot mijn hoofd dat gedwee de ventilator volgde om toch maar een beetje wind te kunnen voelen. Net of ik de Wimbledonfinale  van een paar weken terug (de langste ooit trouwens!) herbeleefde. Maar dan zonder Djokovich of Federer. Er was geen bal aan.

PS: met jouw kanarie gaat alles goed. Hij pikt nog dagelijks als een pietje-sprecies zijn graantje mee terwijl ik ‘s morgens met veel tegenzin mijn muesli naar binnen werk.

Groetjes,

Rita

Dag Rita,

Mijn teensletsen kreunen onder mijn gewicht. Mijn speedo dreigt met scheuren bij het moeten slikken van nog meer zand. Mijn (volle) melkhuid is ondertussen fristi geworden en de kois van de buren zijn jaloers op mijn okselvijvers. Maar hé, ‘k ben met congé !

Veel groetjes uit Blankenberge,

Dirk