Dirk & Rita

Dag Rita,

Mijn teensletsen kreunen onder mijn gewicht. Mijn speedo dreigt met scheuren bij het moeten slikken van nog meer zand. Mijn (volle) melkhuid is ondertussen fristi geworden en de kois van de buren zijn jaloers op mijn okselvijvers. Maar hé, ‘k ben met congé !

Veel groetjes uit Blankenberge,

Dirk

Dag Dirk,

Leuk om van je te horen! Hier in het binnenland is het ondraaglijk warm. De rolluiken zijn dicht om de hitte zo veel mogelijk buiten te houden en in het donker sleep ik me van het ene (voet)bad naar het andere. Precies een foto die in de donkere kamer wordt ontwikkeld en na onderdompeling in verschillende baden eindelijk kan gaan hangen tot hij kleur krijgt. De enige andere beweging die ik vandaag heb gehad was beperkt tot mijn hoofd dat gedwee de ventilator volgde om toch maar een beetje wind te kunnen voelen. Net of ik de Wimbledonfinale  van een paar weken terug (de langste ooit trouwens!) herbeleefde. Maar dan zonder Djokovich of Federer. Er was geen bal aan.

PS: met jouw kanarie gaat alles goed. Hij pikt nog dagelijks als een pietje-sprecies zijn graantje mee terwijl ik ‘s morgens met veel tegenzin mijn muesli naar binnen werk.

Groetjes,

Rita

Hallo Rita,

Bedankt voor het mooie kaartje! Speciaal wel, zo’n roze sansevieria. Ze vinden toch wat uit de dag van vandaag. Gisteren ben ik met Gilbert naar Oostende geweest. We gingen eens gaan kijken naar de verdwaalpaal met het lachend kakske, maar blijkbaar hadden die Leuvense gasten ze nog niet teruggebracht. Een beetje ontgoocheld besloten we om dan maar een Orvalleke te gaan drinken. Toen we bij die immense rode verfrommelde blokken op de dijk kwamen gleed Gilbert plots uit. Hij was met zijn sandalen in een gigantische hondendrol getrapt en liet door zijn manoeuvre een bruin spoor op de rode dijktegels achter. Action Painting pur sang. Ik moest zo hard lachen dat mijn gebit er bijna uitvloog. Geen lachend kakske gezien, maar toch een leuke dag gehad.

PS: Bedankt voor de goede zorgen voor Larie.

Groeten,

Dirk

Dag Dirk,

Ik heb hartelijk moeten lachen met jullie dol avontuur in Oostende. Bij mij was het helaas minder om te lachen. Het onweer van afgelopen nacht heeft hier lelijk huisgehouden en – zoals je weet – ben ik heel gevoelig als iets of iemand mijn huishouden verstoort. Door de bulderende bassen en ontelbare lichtflitsen dacht ik heel even dat ik in ‘Toemoroland’ was. Hagelstenen zo groot als pingpongballen vlogen met een hels kabaal pardoes door het dak van mijn veranda. De vloer was in een mum van tijd bezaaid met glazen oogballen die me dreigend aanstaarden en nukkig alle kanten opstoven terwijl ik tegen beter weten in met mijn trekker het water uit de living probeerde te weren. Toen ik in het heetst van de strijd zo’n pegel recht op mijn kop kreeg was ik er toch even niet goed van. Door de klap kreeg ik plots het idee om een aantal oogballen in mijn diepvries te bewaren zodat ik ze je later eens kan tonen en bewijzen hoe groot ze waren. Larie is ook serieus geschrokken van het onweer en aan zijn rechtstaande pluimen kon ik zien dat hij net als ik geen oog heeft dicht gedaan vannacht. Stel het verder goed daar!

Groetjes,

Rita

Dag Rita,

Het was toch even schrikken toen ik je verhaal over het onweer las. Ik hoop dat er niet al te veel schade is en kom als ik terug ben zeker langs om het dak van jouw veranda te herstellen. Dan kan je me meteen de hagelstenen tonen die je in je vriezer hebt bewaard. Dat mag dan gerust in een glaasje van jouw overheerlijke zelfgemaakte picon. Miljaar, wat mis ik die godendrank… Hier aan de kust is er nog steeds geen druppel gevallen, maar toen ik gisterenmorgen mijn krant ging halen, waaide ik wel bijna uit mijn broek. De zee schuimbekte als een woeste hond en de golven vielen brullend tegen de dijkmuur uiteen. De meeuwen hadden alle moeite van de wereld om koers te houden en elk stukje onbedekte huid werd meedogenloos gezandstraald. Misschien is de klimaatmaat echt wel vol?

Tot gauw en geef Larie een dikke kus van me!

Dirk

Hoi Dirk,

Fijn dat je het dak van mijn veranda wil komen herstellen. De verzekering wil niet tussenkomen zolang het onweer niet door de bevoegde minister als ramp wordt erkend. En aangezien onze regering er nog steeds eentje in lopende zaken is, zal ook mijn veranda nog voor een tijdje een zaak zijn waar regelmatig water naar binnen loopt. Dergelijke schade zit blijkbaar niet vervat in één van de ontelbare polissen die ik al heb afgesloten. Hoe groter de ramp en hoe meer wateroverlast, hoe kleiner de lettertjes die je droogweg meedelen dat je ‘in die bepaalde situatie’ nu net niet in aanmerking komt gezien de ‘specificiteit van de omstandigheden’… Politici en verzekeraars, meesters in terughoudendheid, schermend met voorwaardelijke taal en zich verbergend achter het veelbeproefde schild der onschuld…

Soit, ik zet alvast de picon klaar.

Groetjes,

Rita

Dag Rita,

Het is toch altijd hetzelfde met die verzekeringen: liever verzaken en verzieken dan verzekeren! Ik probeer me de laatste tijd zo weinig mogelijk op te winden over onze bureaucratische mallemolen, maar soms is het toch verdomd lastig. Van alle kanten krijg ik dan te horen: jaag je niet zo op, Dirk. Laat het los. Pluk de dag. Wel, vandaag heb ik de dag geplukt. Of beter: mosselen. Bij het ochtendgloren stond ik met mijn pyjamabroek in mijn laarzen gemoffeld en met een fluogroen speelgoed emmertje op de golfbreker voor mijn appartementje naar paarsblauwe schelpen te speuren. Behalve een aantal strandlopers – de gepluimde variant en niet die met knalroze jasjes en veel te spannende broeken –  was er niets of niemand te zien. De zilte en zachte zee-adem in mijn nek en het klotsende water maakten me helemaal rustig. Mijn gedachten dwaalden af en ik voelde me – net als mijn vangst – heel even week worden.

Tot hoors en altijd welkom! Dirk

Hallo Dirk,

Ik was net terug van de markt, toen ik werd opgeschrikt door de brievenbus die met een klepperend geluid reclame en facturen naar binnen werkte. Bij het verplaatsen van de papierberg, wrikte jouw tot dan toe verborgen kaartje zich los en gleed als een geoefend kunstschaatser voor mijn voeten de living binnen. Van contentement liet ik de rest van de papieren vallen en als een bezetene begon ik tussen de soep en de patatten te smullen van jouw verhaal. Ik werd stil bij het lezen van de mooie woorden en de krop sla die voor me lag, voelde ik precies ook in mijn keel groeien. Ik ben blij dat je het goed stelt en welverdiende rust vindt aan de kust. Misschien kom ik binnenkort wel eens op bezoek, maar eerst ga ik terug naar de markt want ik heb zin in mosselen.

Tot in den draai!

Rita

Dag Rita,

Na de overrompeling van de laatste weken, is het hier eindelijk weer wat rustiger geworden. De niet aflatende mensenstroom op dijk en strand is weer een kabbelend beekje geworden waar je gemakkelijker door kan waden. Maar het wordt pas helemaal rustig in de winter, als iedereen gekluisterd is aan huis en haard. Ik kijk er al weer naar uit om op die barre winterdagen de deur achter me dicht te trekken om op de desolate stranden eindeloze wandelingen te maken. Dan volg ik uren aan een stuk de grillige vloedlijn, een kilometerslang refluxspoor van al wat de zee niet kan verteren of niet langer in zich kan verdragen: plastic voorwerpen, glazen flessen, lege conservenblikjes, spooknetten, maar evengoed rugschilden van zeekatten en krabben, blaaswier en zee-eiken.
Na de veldslagen tegen weer en wind, schenk ik dan voor mezelf ne klaren in en vanuit mijn luie zetel staar ik naar de toenemende vergrijzing over zee. Maar dat is voor later, eerst nog wat doorzomeren…

Liefs,
Dirk

Dag Dirk,

Sorry voor de late reactie maar ik heb een erg  grillige week achter de rug. Ik moest voor een aantal controles naar het ziekenhuis en je weet dat ik een gloeiende hekel heb aan de steriele naar miserie en wasverzachter stinkende eindeloze gangen van de nieuwe gezondheidsfabriek buiten de stad. Na allerhande onderzoeken en een paar uur Libelle en Muzak kon ik eindelijk bij de dokter op audiëntie die het gesprek opende met de standaardzin ‘niets om je zorgen over te maken’. Uit zijn volgende emotieloze mededeling werd echter duidelijk dat mijn linkerborst wel erg gastvrij bleek voor woekerend weefsel. Empathie is duidelijk nooit zijn hoofdvak geweest. Mijn gedachten schoten alle kanten uit. Ongeloof, twijfel, angst, verdriet en gelatenheid wisselden elkaar in sneltempo af. Precies of ik op een rotonde toertjes bleef rijden en niet wist welke afslag ik zou nemen. Uiteindelijk draaide ik af richting hoop. Volgende week weet ik normaal gezien meer. Tot dan blijf ik erg onzeker over de ingeslagen weg. Wat ik ondertussen wel zeker weet is dat ik deze winter op bezoek kom. Tot snel.

Liefs, Rita