Ogenbliksem

Alleen al de gedachte aan het volgende vrij moment waarop ik zachtjes de voordeur achter me kan dichttrekken om er gewapend met camera en statief op uit te trekken doet me deugd. Het laat me toe om even de dagdagelijkse beslommeringen uit de gedachten te bannen en door mijn lens te speuren naar schone rust of rustige schoonheid.

Ik ben er nog niet helemaal uit of ik nu het alleen onderweg zijn of eerder de zoektocht naar dat ene beeld zo fascinerend vind. Vermoedelijk is het een combinatie van beide, maar wat vaststaat is dat ik er rustig en ontspannen van word. Noem het gerust een vorm van escapisme (‘landscapisme’?), onthaasting of mindfulness…

En ver hoef je er niet voor te gaan. De zoveelste slentertocht door eigen stad of op den buiten is voldoende om de focus even te verleggen en scherp te stellen op details of beelden die we in ons anders zo jachtige leven niet eens meer opmerken. Ik moet toegeven dat door strijklicht overgoten bergen, loodrechte zich in zee stortende kliffen of eindeloze vergezichten een speeltuin voor fotografen zijn, maar de uitdaging is nu net om ook dicht bij huis in dat ene vrije uurtje je ogen voldoende de kost te geven en verwonderd te zijn over datgene dat je nooit eerder (zo) had opgemerkt.

Alleen al de eindeloze variatie aan (soort, intensiteit en verdeling van) licht en dus kleur zorgt – samen met de eigen perceptie – voor een constante verandering in aanblik en sfeer. Van fotografie wordt weleens gezegd dat het schilderen is met licht. En hoewel mijn eerdere (tijdens mijn schooltijd opgelegde) pogingen om te schilderen altijd (en terecht) resulteerden in een met verf besmeurde prop papier, moet ik toegeven dat ik nu wel ontzettend graag schilder.

Where it all started: